Adına Hayat Deniyor,İşte Bu yüzden...

Gün batıyor yine,Şehrin garip ışıklarıylaYürekler birden çok Yorgun,TelaşlıKoşuşturuyoruz,Bilinmedik zamanlarda işteSevdaya zaman ayırmadan,Tahammulsuz kalarakİşte Bu yüzden adına Hayat deniyor,vurgun zamanlara...

Biliyorsun ki Yar, Geceleri düşünürsün,YanarakAcı katresinde her bir demde süzülerek,ÇoğalırsınBu Şehir yine Yanlızlık kokar,Mevsim karanlık AkşamlarındaGidiyoruz işte,Güz sancısında bir sonbahar Korkusuylaİşte Bu yüzden adına Hayat deniyor,Yorgun zamanlara...

Ölüm,Tatlı bir uyku halidir diyorum,Her gece yatıyorum derinliğimde,sana kavuşmak içinGarip bir buse konduruyorsun,Git diyorsun çocukBeni tatlı uyku haline almayarak,Mavi mavi gülümseyerekİşte Bu yüzden adına hayat deniyor,Ölümden kalan zamanlara...

Yanıyorum,sensiz,bi çare,günleri sayarakYıllar geçiyor,siyah beyaz resimlerde saklı kalıyor Mutluluk,İliklerime kadar seni çekiyorum,deminde damıtarak,GözyaşlarımıKollarımı açıyorum,Gözlerimi kapayarak,Sana dokunuyorumAdına aşk diyorum,Sevda diyorum,Acıların yanmasıyla,Gönlümünİşte Bu yüzden adına hayat deniyor,Yanmanın verdiği azap zamanlara..

Adı Yok Kadar,SONSUZUM...

Ses kadar yakınım,bir yakarış anındaDuyduğun gözlerinde,Filizlenen baharınlarında;Korkuların kadarım,Ecel saatlerindeÖzgürlüğün kadarım belkide,Mahkum olmuş esaretindeBen kadarım,Sana ait olmak kadar...

Düş gibiyim,masum bir çocuk rüyasında,Ateş koru gibi,küllerini dağıtarak rüzgarlarındaYüreğim yangın yeridir,Sana yandığım sonsuzluğundaAnladığın kadarım,anlatabildiklerim kadar,benliğindeDerinliğin kadarım belkide,en derine inmek anında;Sen kadarım,Bana ait olmak istediğin anlarda...

Renkleri gördüğüm kadar bilirim,Maviyi;Rüyayı görmek istediğim gibiyim,Güneşin olmak anındaDeniz gibi saflığında süzülerek,Dalgalarını vurarak sahileSen gibiyim,Yarattığım kadar,sonsuzluk zamanlarındaHükümsüz biriyim aslında,Hükümler giyerek de;Son kadarım,Hiç bir başlangıç olmayan sonsuzluğumda...

Karikatürlerde Tuncay Güney